Het wonderbaarlijke kerstverhaal van Poes Pietje

02 januari 2017 - annemarie

Terwijl we bezig waren met het kampvuur en genoten van ons wijntje en heerlijk eten, zagen we beide katten weer de auto inspringen om zich lekker op te rollen op ons bed... Zie je wel...het gaat fantastisch, ze talen er niet naar om weg te lopen... Maar langzaam werd het stikdonker in het bos, en terwijl wij gelukkig en tevreden ons enthousiasme deelden over het feit dat we beide katten bij ons hadden, hadden we niet in de gaten dat Pietje wakker was geworden en de auto uitsprong om op avontuur te gaan, achter de muizen aan! Toen we even later ook de slaapzak in wilden kruipen moesten we Pollewob aan de kant duwen, maar waar was Pietje....ze lag niet in haar reismandje....het zal toch niet waar zijn...?! Lees meer...


Ons waargebeurde kerstverhaal:

Omdat Pollewob, de broer van Pietje, ziek was, besloten wij om onze beide katten mee te nemen tijdens onze 5-weken durende wintervakantie met de Landrover, op een trektocht door Frankrijk, Spanje en Portugal, zodat we Pollewob alle aandacht zouden kunnen blijven geven en eventueel onderweg een dierenarts zouden kunnen bezoeken. 

We hebben dit heel goed voorbereid: tijdig een reismandje in de kamer gezet zodat ze dat vast konden verkennen, en ze laten wennen aan het reiskattenbakje en het tuigje om hun lijf, met een kokertje eraan met ons telefoonnummer. 

Het begon heel goed, te goed misschien....ze zagen de Landrover echt als hun huis... We werden al snel te makkelijk want we waren vol vertrouwen dat ze niet weg zouden lopen... 

De tweede nacht stonden we op een schitterende plek, middenin een bos in Frankrijk bij het stadje Fourmies, nog maar een half uurtje over de grens met België. Het bos had een mooie open boomstructuur, een dicht bladerdek op de grond met goed zicht rondom tussen de bomen, dus we gunden Pollewob en Pietje even meer vrijheid om rond te snuffelen. Ze gingen immers steeds weer de auto in. Ze durfden nog geen 5 meter van de auto weg te lopen. Het ging fantastisch en het was reuze gezellig met die twee beestjes 'aan boord'. 

Terwijl we bezig waren met het kampvuur en genoten van ons wijntje en heerlijk eten, zagen we beide katten weer de auto inspringen om zich lekker op te rollen op ons bed... Zie je wel...het gaat fantastisch, ze talen er niet naar om weg te lopen... Maar langzaam werd het stikdonker in het bos, en terwijl wij gelukkig en tevreden ons enthousiasme deelden over het feit dat we beide katten bij ons hadden, hadden we niet in de gaten dat Pietje wakker was geworden en de auto uitsprong om op avontuur te gaan, achter de muizen aan! Toen we even later ook de slaapzak in wilden kruipen moesten we Pollewob aan de kant duwen, maar waar was Pietje....ze lag niet in haar reismandje....het zal toch niet waar zijn...?! 

We zijn ons rotgeschrokken! Hoe stom konden we zijn! Wat naïef en slordig van ons! Wat een fout besluit om ze mee te willen nemen en nog stommer van ons om ze even los van de riem rond te laten snuffelen. Wat een ramp, wat nu? Met zaklampen zijn we alle paden van het bos afgelopen en hebben luidkeels geroepen "Pietje, Pietje, waar ben je, kom dan toch!"  Het bleef angstaanjagend stil in het bos... 

Ach, Pietje is slim, ze pakt een paar muizen en komt dan wel terug. We laten vannacht de deur van de auto wel open zodat ze er weer in kan springen straks.... 

Maar de volgende morgen was Pietje nog nergens te bekennen. Zodra het licht werd zijn we rammelend met haar voerblik op pad gegaan, steeds verder weg, iedere m² van het bos hebben we doorzocht...geen teken van leven van Pietje... 

En steeds groter trokken we de cirkel om de auto; het tunneltje onder het spoor door, naar het daarachter gelegen ziekenhuis.... En de andere kant op, over een smal bruggetje naar een groot park met golvende grasheuvels.... En nog verder naar de verlaten fabriek... En naar de eerste woonwijken grenzend aan het bos.... En verder en verder, op onze vouwfietsjes, uren en uren lang hebben we ons schor geroepen. Iedere voorbijganger hebben we aangeklampt en ons telefoonnummer en emailadres achtergelaten. Overal ontmoetten we lieve behulpzame mensen die beloofden voor ons uit te kijken en die met allerlei tips kwamen. 

Zo zijn we naar de twee dierenartsen gegaan om het te melden, en naar de SPA (de dierenbescherming) die het op hun facebookpagina hebben gezet met een foto van Pietje erbij. We hebben zelfs paragnosten ingeschakeld die waardevolle aanwijzingen gaven maar uiteindelijk niets opleverden... 

Op het gemeentehuis hebben ze de foto van Pietje voor ons uitgeprint, waarmee we honderden posters hebben gemaakt die we door het hele dorp verspreid hebben.

We zijn naar de plaatselijke krant gegaan en hebben voor 3 weken kleine advertenties besteld.

Een volle week zijn we in Fourmies gebleven, en steeds weer alle hoeken en gaten van Fourmies en het bos doorzocht...geen Pietje...  


 

Óf ze is Fourmies allang uit, misschien wel op weg naar huis, óf ze is misschien ergens verstrikt geraakt met haar tuigje, óf ze heeft een ander ongeluk gekregen en is dood...

Wat doen we nu? We kunnen hier toch niet eindeloos blijven wachten? De nachten werden trouwens stervenskoud, dik ijs op de ramen, dit overleeft Pietje nooit! En ook voor ons is het hier te koud om te kamperen. We moeten óf terug naar huis, óf toch verder naar het zuiden...

Eerlijk gezegd was de lol er voor ons helemaal af. Wat een vergissing deze vakantie. Niets had meer zin, laten we maar naar huis gaan....en dan....gaan we thuis wegzakken in een depressie...wat levert dat op? 

Na lang wikken en wegen hebben we besloten om de reis toch te vervolgen en het proces met onszelf aan te gaan. We moesten de reis naar binnen maken, op zoek naar de oorzaak waardoor dit kon gebeuren, door de pijn heen gaan, transformeren en helen.... Een soort van alchemistisch proces doormaken, wat uiteindelijk heeft geleid naar het goud in onszelf... 

Toen we eindelijk in Zuid Frankrijk aankwamen kregen we onverwacht een mailtje van de paragnost waarmee we eerder contact hadden gehad. Ze kwam nu met heel concrete nieuwe aanwijzingen en de namen van twee straten waar ze mogelijk kon rondhangen.... Daar waren we gek genoeg nog niet geweest. We zijn onmiddellijk weer omgedraaid en teruggereden naar Fourmies. Het liet ons niet los. We wilden ook deze buurt nog uitkammen in de hoop Pietje terug te vinden. Maar helaas....geen Pietje te vinden, en na een dag zijn we toch weer omgedraaid richting Zuid Frankrijk, want door alle emoties en de koude begonnen we ons nu ook fysiek beroerd te voelen. We waren uitgeput. 

Vier weken hebben we vervolgens nog rondgereisd door Frankrijk, Spanje en Portugal. De prachtige natuur waarin we steeds 'wild' kampeerden deed ons goed. De boeken die we 'toevallig' bij ons hadden hebben ons enorm ondersteund bij onze reis naar binnen: 'Vraag en het wordt gegeven' door Esther en Jerry Hicks, 'Maak goud van je leven' door Geert Kimpen en 'De biologie van de overtuiging' door Bruce Lipton. We hebben ons schuldgevoel kunnen loslaten en de blokkade die tussen ons en de hereniging met Pietje in de weg stond, kunnen opruimen... 

We hebben veel gepraat, gemediteerd en gebeden, en geleerd om ondanks alles wat er gebeurd was, toch ook enorm te genieten van de goede dingen die er op ons pad kwamen, en dat waren er veel! We hebben zoveel lieve, betrokken en behulpzame mensen ontmoet. En natuurlijk was de natuur heel heilzaam. Zo hadden we een prachtige ontmoeting met een Iberische wolf in Noord Spanje, waarmee we een tijdje oog in oog hebben gestaan.  Het was in alle opzichten een bizarre reis en het was geweldig om te ervaren hoe we elkaar tot steun konden zijn.  

Ook zijn we ons er enorm bewust van geworden hoe kwetsbaar het leven en geluk is. En deze geschiedenis gaat 'maar' over een huisdier, ook al zijn we daar stapelgek op, hoe erg moet het zijn als je kind iets overkomt? We hebben geleerd nederig te zijn! We hebben geleerd onze oordelen los te laten en nog alerter te zijn hierop. We hebben ook geleerd dat we machtige creators zijn!  

Als je erachter bent wat er tussen jou en je doel staat, kun je dat obstakel neutraliseren door voor hogere frequenties te kiezen, voor een andere energie. Focussen op het heerlijke gevoel van het mogelijke weerzien, de mooie herinneringen, de mogelijkheid dat ze misschien een ander nieuw baasje had gevonden die ze gelukkig kon maken, allemaal van dit soort blije gedachten met bijbehorende hogere frequenties hebben we bewust de kosmos ingeslingerd. De kans dat deze energie gelijksoortige energie gaat aantrekken is heel groot. Wat je uitstraalt krijg je terug. We zijn heel bewust gaan kiezen voor frequenties van liefde, licht, vreugde, plezier, hoop, vergeving, dankbaarheid, vertrouwen, vastberadenheid in de acties die we konden plegen en hebben keer op keer in meditaties Pietje de 'opdracht' gegeven om zich te laten zien, om zich onder de mensen te begeven, omdat alleen dan er een kans zou zijn om haar terug te krijgen.... We zijn blijven geloven dat alles mogelijk is, dat wonderen bestaan. 

En ja.... we hebben fantastisch nieuws: uitgerekend op de laatste dag van het jaar hebben we Pietje opgehaald uit Fourmies! Ze is broodmager, was uitgedroogd, maar ze leeft en was dolblij ons te zien! Na flink eten en drinken sterkt ze heel snel aan, en ze spint er nu tevreden op los. Maar het verhaal is nog niet klaar... 

Het is een ongelooflijk en bizar verhaal. We hebben een 'speld in een hooiberg' gevonden. De plaatselijke dierenarts zei dat het een groot wonder is dat ze na die 6 weken nog leeft, met de kou van afgelopen weken (- 7 graden overdag) en zo ver verwijderd van de plek waar we haar zijn kwijtgeraakt. Ze heeft het op eigen kracht gered. Doordat ze een bandje om had dacht iedereen waarschijnlijk dat ze ergens thuis hoorde, waardoor niemand ingreep. Ze heeft al die tijd toch door Fourmies gezworven, waar duizenden schuilplaatsen zijn; leegstaande panden, gaten in funderingen, kelders, schuurtjes etc. en moeten leven van wat ze zelf ving. 

Op weg naar huis wilden we toch Fourmies weer aan doen. Op de een of andere manier werden we weer teruggetrokken. We zijn toen naar de plaatselijke krant gestapt en hebben gevraagd om een verhaal in de krant, het laatste redmiddel wat we konden bedenken. Aanvankelijk reageerde de dame afwijzend, de krant zat al vol, en zomaar een verhaal en ook nog een foto…ze zag het niet zitten... 

Maar toen kwam de hoofdredacteur binnen, waarmee zij het overleg aanging, en hij was meteen geraakt door ons verhaal. Hij wilde ons graag gratis helpen en heeft op de voorpagina een levensgrote advertentie gezet met een foto van Pietje, met daarbij de beloning die wij wilden uitreiken aan de vinder: €500,- Binnenin de krant een hartverscheurend artikel, met een foto van ons voor onze Landrover, en nog een foto van Pietje….het kon niet op. Dit speelde de dag voor kerst. Daarna zijn we in een ruk naar huis gereden om thuis kerst te vieren. 

De krant kwam afgelopen vrijdag 30 december pas uit. Vrijdagochtend kregen we twee telefoontjes, met serieuze meldingen van mensen die meenden haar gezien te hebben…maar niet gevangen… Toch besloten we meteen om terug te rijden naar Fourmies om hun verhaal te horen en zelf te gaan kijken. Het was wederom loos alarm. Al waren we dolblij met al die lieve mensen die zo hun best deden en met met ons meeleefden.  

We zijn dezelfde middag gek genoeg toch heel blij teruggereden naar huis…de pijn was weg…we voelden totaal geen teleurstelling…. We voelden mededogen voor de zwerfkatjes die we hadden gezien, maar die Pietje niet waren...  We waren klaar om het af te sluiten, en hadden toch ook het gevoel dat er weer 'beweging' in de lucht zat. We zijn steeds blijven roepen dat we in wonderen geloven en dat alles mogelijk is, als je het maar gelooft! We hebben de lagere frequenties van de pijn van verlies en wanhoop volledig kunnen transformeren naar hogere frequenties van vreugde, vrede, liefde en licht. Zo zijn we heel blij toch naar huis gereden… weer de rit van 4 uur terug naar huis. 

… En juist toen de we rotonde rondreden om ons dorp binnen te gaan ging opnieuw de telefoon… De dierenarts van Fourmies beweerde dat hij Pietje had en het zeker wist, omdat ze het kokertje met ons telefoonnummer nog om had. Wanneer we haar kwamen ophalen, was de vraag. WAT….???? ECHT WAAR???? Dromen we niet??? 

Inmiddels was het 22:30 uur 's avonds, en onze eerste impuls om meteen de rotonde terug te nemen richting Fourmies hebben we maar losgelaten. We zijn stuiterend van de adrenaline toch een paar uur ons bed ingedoken, geen oog dichtgedaan, en om 4:00 uur weer de auto ingestapt op weg naar Fourmies, zodat we om 8:00 uur voor de deur van de dierenarts konden staan, die op dat tijdstip open zou gaan. De hele weg opnieuw naar Fourmies, emotioneel slingerend tussen hoop, geluk, ongeloof, blijde verwachting….alles gevoeld….was zooooo spannend en opwindend!!! 

Pietje schreeuwde het uit, broodmager namen we haar in onze armen en gingen snel op weg naar huis, mooi op tijd voor de jaarwisseling met onze vrienden. 

We zijn 2 januari opnieuw, voor de laatste keer, naar Fourmies gereden, maar nu om iedereen te bedanken en de dame die Pietje naar de dierenarts heeft gebracht de beloning van €500,- persoonlijk te overhandigen. We hebben de hoofdredacteur van 'Le Courrier de Fourmies' een grote bos bloemen en bonbons gebracht, en de mensen  van de Clinique Veterinaire die Pietje onderdak hebben geboden kregen een taart. Missie geslaagd. Iedereen was zo blij voor ons. Wat zijn we opgelucht en dankbaar! Dit was een magische reis in alle opzichten. Wat een mooie afsluiting van 2016, en wat een mooi begin van 2017.

Wonderen bestaan, als je erin gelooft! 

                       

PS: De vakantie heeft Pollewob trouwens heel erg goed gedaan. Hij heeft een overdosis aandacht gekregen, en de vele prikkels van steeds een nieuwe omgeving hebben van hem weer een levendig en nieuwsgierig beest gemaakt. Toen zijn zus weer thuis kwam liep hij straal langs haar heen en verstopte zich onder ons dekbed boven... Een dag later likte hij toch haar kop schoon... zo gaat dat soms met familie.

Opmerkingen: 8

  • Tonneke 02 jan

    Wat een prachtig verhaal. Met mooie foto's. Twee gelukkige mensen en twee (uiteindelijk) gelukkige katten. Wij zullen het 12 februari live aanschouwen!
  • Anke 03 jan

    Wat een verhaal! Heel bijzonder om te lezen hoe jullie onvermoeibare doorzettingsvermogen en positieve instelling mede hebben geleid tot Pietjes thuiskomst. Proficiat!
  • Inge Drulman 09 jan

    Mooi verhaal en wat een reis! Groetjes Inge
  • Monique 09 jan

    Wauw, ik zit met tranen in mijn ogen! Prachtig verhaal van liefde en gelukkig een happy end!
  • Cobie 10 jan

    Met veel aandacht gelezen. Wat fijn dat het zo is afgelopen!
  • Lenie Winter 10 jan

    Hoi mark Wat een geweldige opluchting zal het zijn geweest. Het is zooooo naar om je dier kwijt te raken. En op wat voor manier!!! Heel fijn voor jullie hoor, ik wens jullie nog een hele fijne tijd met jullie 2 katten. Volgende keer toch een tuigje? Groetjes Lenie
  • Natasja 14 jan

    Respect voor jullie, en Pietjes, volharding, felicitaties met deze vreugdevolle uitkomst en verwondering over het avontuur! Liefs Natasja
  • Maria van Gils 20 jan

    € 25,00 voor het feestje met poes Piet! Lieve Annemarie en Marc, Toen jullie je vakantie aankondigden, wilde ik jullie zò graag schrijven om jullie een hele mooie en welverdiende relàx vakantie toe te wensen! En jullie bedanken voor alles: voor hoe jullie in het leven staan, hoe jullie je, onvermoeibaar?!, en met zòveel liefde en wijsheid en steeds uitgebreidere kennis, inzetten voor anderen. Voor iedereen met wie je te maken krijgt in je werk, en ook ver daarbuiten. Zeker ook door al die prachtige blogs door de jaren heen! Jullie zijn pure lichtwerkers! In jullie actieradius ben ik zeker een van de zeer velen die jullie dankbaar zijn om wat je allemaal gegéven hebt .. En nu: jullie weer zo ongebruikelijke 'vakantie', dat prachtige kerstverhaal dat jullie in liefde en standvastigheid gecreëerd hebben! Weet je, ik heb dankbaar gebruik gemaakt van jullie aanbiedingen (familieopstellingen), nu wil ik gelijk met deze mail òok iets (terùg)geven: (het kan helaas niet veel zijn, maar het gaat om het gebaar!) vanwege poes Piet en al het andere! En in de hoop op een relax vakantie in de toekomst opdat jullie niet uitgeput raken. Met heel veel respect en dank en groet, Maria.

Voeg opmerking toe

Email again:


GRATIS readers
aan te vragen via ons contactformulier!
______________________