Rouwen is rauw!

09 oktober 2011 - annemarie

Je kan een verlies niet zomaar inslikken zonder er goed en bedachtzaam op te kauwen. Iedereen wordt getroffen door verlies; verlies van dierbaren, gezondheid, materie, lang geleden of net gebeurd, om verlies te kunnen verwerken moet je rouwen. Rouwen is een werkwoord! Toch slikken we nogal eens zonder na te denken bepaalde ervaringen in het leven meteen door, waardoor ze niet te verteren zijn. Lees meer...

Creatieve aanpassing

Rouwen kun je zien als jouw proces om jezelf aan te passen aan een compleet nieuwe situatie. Als kind leer je van volwassenen om je heen hoe je met verdriet om kunt gaan; moet het weggestopt worden, moet je je groot houden of mag het er zijn? Wat je ook voelt, het is belangrijk om niet voor je emoties weg te lopen. Erken en accepteer alles wat je voelt. Laat de pijn toe en geef het een plek. Als je alleen maar zon wilt, eindig je in de woestijn. Ik ervaar mijn tranen als reinigende stromen en laat de pijn van een verlies tot in mijn botten toe.  Dit maakt me mens. Voelen is leven!

Verwerkingsproces

De verwerking van iedere vorm van verlies verloopt via een aantal fasen. De intensiteit van de beleving is afhankelijk van de aard van het verlies en de persoon. Allereerst is er de fase van ontkenning; je wil/kan het gebeurde niet accepteren. Je voelt je verdoofd. Deze fase heb je nodig om even tot jezelf te komen. De volgende fase is die van woede; ‘waarom ik’. Je wil iets of iemand de schuld geven. Als de woede komt, betekent dit dat de pijn begint door te dringen. Het is belangrijk dat je de woede uit. Daarna komt spijt en schuldgevoel; ‘had ik maar…’ Je gaat onderhandelen; als ik vanaf nu aardig ben dan…. Als ik vanaf nu gezond ga leven dan….’ Hoop (op herstel) is hier een grote drijfveer. Hierna komt het verdriet, de depressie; ‘wat voor zin heeft het nog…?’ Huilen is nodig om verdriet te verwerken. Spijt van wat niet gedaan of gezegd is, speelt vaak een rol. Als je voldoende tijd en/of hulp hebt gehad om door al deze stadia te gaan, kan je bij de laatste fase van aanvaarding komen, de acceptatie van je lot. Er komt berusting, onthechting en loslaten. Loslaten is niet hetzelfde als vergeten. Je hebt het verlies een plek gegeven. Er zijn geen (zware) emoties meer. Je kan het verhaal helder en krachtig vertellen. Je kunt verder met je leven.

Troost

Iemand die net een zwaar verlies heeft geleden zal eerst opgevangen moeten worden. Ruimte om het verhaal te mogen vertellen is de eerste stap van het helingsproces. Toon erkenning en begrip. Stel open vragen. Een luisterend oor en wat hulp bij praktische zaken troost enorm. 

Geschenk

Als je bereid bent om van het leven te leren, of het nu prettig of pijnlijk is, dan ben je misschien later in staat om vredig te sterven, en daarmee geef je degenen die straks achterblijven een prachtig en levensecht geschenk.

Opmerkingen: 1

  • Anoniem 21 feb

    "Woede" schijnt een van de fases te zijn bij rouwverwerking n.a.v. verlies van een dierbare. Ik herken deze fase niet, ook niet na twee jaar. Wat zou de oorzaak kunnen zijn?

Voeg opmerking toe

Email again:


GRATIS readers
aan te vragen via ons contactformulier!
______________________